Ular baxtli emaslar!
Ey, menga yetgan shiddatli g‘amlar,
Keting, kelmoqda tong otar damlar.
Hashamat, dabdaba va isrof bilan yashayotganlar hayotiga havas qilmang, chunki ularning voqeliklari juda ayanchli va xursand bo‘ladigan emas. Ular maqsadlari nafslari va shahvatlari uchun isrof qilish bo‘lgan, bor kuchlarini rohatlanish uchun sarflaydigan, halol yoki haromligiga qiziqib ham o‘tirmay lazzatlanishga intiladigan insonlardir. Ular baxt-saodat ichida emas, balki g‘am-tashvish ichidalar. Chunki Alloh belgilab qo‘ygan chegaradan chiqib ketgan va U zotga osiylik qilib yurgan insonlar hech qachon baxtni topa olmaydi.
Isrofgar va dabdabavoz insonlar baxt-saodat ichida deb aslo o‘ylamang. Ba’zi kambag‘al, oddiy hayot ichida yashayotgan insonlar qasrlarda ipak matolarga burkanib yashayotganlardan ko‘ra baxtli bo‘ladi. Chunki faqir bo‘lsada ibodatli va soliha mo‘mina ayol osiy ayoldan ko‘ra baxtliroqdir.
Shu’la: Baxt-saodat o‘zingizga bog‘liq, shuning uchun bor harakatingizni, o‘zingizni to‘g‘irlashga qarating.
Doktor Oiz al-Qarniyning
"Dunyodagi eng baxtli ayol" kitobidan
"Kim o‘zini tanisa..."
Hayotda ko‘pincha to‘g‘ri yo‘nalish emas, balki tezlashish o‘rgatiladi. Tezroq yurish, tezroq yetib borish, hamma narsani tezroq bajarish... Lekin hech kim to‘xtab: “Bunchalik shoshilishdan maqsad nima?” deb so‘ramaydi. Inson tinimsiz harakatda bo‘lishni erishish, tabiiy hayot tarzi deb o‘ylab, sarflanayotgan umri evaziga aslida nimaga erishayotgani haqida o‘ylamay qo‘yadi.
Ba’zan yo‘lni yo‘qotdik, deb o‘ylaymiz. Holbuki, yo‘qoladigan narsa yo‘l emas, balki to‘g‘ri yo‘nalishdir. Bu yo‘nalish xaritadagi chiziqlar yoki telefondagi yo‘l ko‘rsatkich emas, balki Alloh taolo borlig‘imizga jo qilgan ichki yo‘naltirgich, ya’ni fitratimizdir.
Bu ichki yo‘naltirgich ba’zan to‘g‘ri tomonni ko‘rsatmayotgandek tuyuladi. Dunyo tashvishlari, nafs istaklari ko‘payib ketganida, u sarson bo‘ladi yo qotib qoladi. Shunda biz uni buzildi deb o‘ylaymiz. Lekin fitrat buzilmaydi, shunchaki biz unga ahamiyat bermay qo‘ygan bo‘lamiz. Ba’zilar bu yo‘naltirgichni boshqalarning qo‘liga berib qo‘yadi...
Yo‘nalishini yo‘qotgan odam to‘g‘ri yo‘lga qaytishi kerak. Bu qaytish shunchaki bir manzilga qaytib borishmas, balki ichki dunyomizdagi tarqoqlikni jamlash, fitratimizga qaytishdir. Shunda inson dunyoning “hammasiga erishish” vasvasasidan xalos bo‘ladi. O‘tmishdagi xato va sinovlardan ibrat oladi, ammo ularni o‘ziga og‘ir yuk qilib olmaydi. Boshqalardan va hayotdan juda ko‘p narsa kutishni to‘xtatadi...
Haqiqiy xotirjamlik – hamma narsa mukammal bo‘lishi deganimas. Inson o‘z harakat doirasi chegarasiga yetganida Allohning qazo va qadariga rozi bo‘lsa xotirjamlik topadi. Bu loqaydlik emas.
Musulmon kishi ham xursand bo‘ladi, qayg‘uradi, boshqalar kabi yashaydi. Lekin u o‘tkinchi tuyg‘ular, orzu-havaslar aro sarson bo‘lib qolmaydi. Chunki dunyodagi har bir holat vaqtinchalik sinov ekanini yaxshi anglaydi.
Inson o‘zligiga qaytganida boshqalarning yukini yelkasiga olishga urinmaydi. Yordam beradi, lekin har kim o‘z qismati va qilmishi uchun o‘zi mas’ul ekanini tushunadi. Boshqalarning aybiga qaramay, o‘z xatolarini tuzatish bilan band bo‘ladi. Muhimi, har ishida shoshqaloqlik qilmaydi. Chunki oxiratga va ma’naviy kamolotga eltuvchi yo‘lni shoshib bosib o‘tib bo‘lmasligini biladi.
Aytilganidek: “Kim o‘zini tanisa, Rabbini taniydi”. Bu martabaga erishgan qalb esa hech qachon adashmaydi.
Abdulatif ABDULLOH
