Alloh taolo insonni azizu mukarram qilib yaratish bilan birga o'z xatolarini tuzatish, gunohlardan forig' bo'lish yo'lini ko'rsatgan. Zero, inson borki, aybu nuqson, gunohlardan holi emas. Bunday kishi gunoh-xatolardan afsuslanish, ularga chin dildan tavba qilib, yaxshi amallar qilishga o'tishi lozim.
Butun insoniyat otasi Odam alayxissalom ham xato qilgandan so'ng tavba-tazarru orqali Haq taolo mag'firatiga noil bo'ldi. Shu bois tavbaga yuzlanish, gunohlarga istig'for aytish inson nasliga farz qilingan azaliy hukmdir.
Qur'oni karimda marhamat kilinadi: “Ey imon keltirganlar! Allohga chin tavba qilinglar, shoyad Rabbingiz sizlarning gunohlaringizni o'chirib, ostidan anxorlar oqib turadigan (jannatdagi) bog'larga kiritsa!” (Tahrim surasi, 8-oyat).
Payg'ambarimiz sollallohu alayhi va sallam: “Gunohlaridan xolis tavba qilgan kishi xech bip gunoh qilmagan kishi kabidir”, deganlar (Ibn Moja rivoyati). Ulamolar oyat va xadislarda zikr etilgan tavbadan murod shudir, deyishgan.
Tavba gunohlardan qotgan qalbni yumshatadi. U qalb shifosi, unga rohat bag'ishlovchi ulkan ne'mat. Mo'min kishi gunohlarni kichik sanamay, darrov tavbaga shoshilishi, ulardan forig' bo'lish orqali va'da qilingan jannat mukofotini qo'lga kiritishga harakat qilmog'i lozim. Zero, tavba jannat va do'zax o'rtasidagi to'siqdir.
Hatto Payg'ambar sollalloxu alayxi va sallamdek gunoh-xatolardan ma'sum bo'lgan zot ham har kuni tavba qilib, ummatlarini ham shunga chaqirganlar: “Ey insonlar, Allohga tavba qilinglar va Undan doimo gunohlapingni kechirshiini so'ranglar! Men Allohga har kuni yuz marta tavba qilaman” (Imom Muslim rivoyati).
Bandaning tavbasi qabul bo'lishi uchun bir necha shartlar bor. Avvalo, banda qilgan gunoh-xatolaridan iztirob chekishi, joni qiynalishi, ich-etini eyishi, huzur-halovati yo'qolib, uyqu va oromdan kechishidir. Vaholangki gunohdan qaytmagan kishining istig'for va nadomatidan foyda yo'q. Agar inson bir gunohga tavba qilsayu so'ng yana uni qaytarsa, uning tavbasi xaqiqiy sanalmaydi.
Tavbaning yana bir sharti gunohlarni butunlay tark etishdir. Bunday kishi astoydil tavba qilib, toat-ibodat, sadaqa-ehsonlarni ko'paytiradi va hech qachon umidsiz bo'lmaydi. Kishining faqat solih amallar qilishga o'tishi esa tavbaning qabul bo'lgani alomatidir.
Alloh taolo marhamat qiladi: “Yaxshiliklar, albatta, yomonliklarni ketkazadi” (Hud surasi, 114-oyat).
Muoz ibn Jabal roziyallohu anhudan rivoyat qiladi: “Agar bir gunoh qilsangiz, unga kafforot bo'ladigan bir yaxshilik qiling. Maxfiy gunohga maxfiy yaxshilik, oshkora gunohga oshkora yaxshilik kafforot bo'ladi” (Imom Bayxaqiy rivoyati).
Banda gunoh yoki xatosiga istig'for aytsa, mehribon va rahmli Alloh azza va jalla uning gunohlarini, albatta, kechiradi va yaxshilikdan umid qilinadi. Ammo banda kibr yo g'ururga borib, istig'for aytishni kanda qilsa, o'ziga zulm qilgan, o'z zarariga ishlagan bo'ladi.
Hadisi Qudsiyda Alloh taolo: “Ulug'ligim va buyukligimga qasamki, to ruhi tanasida ekan, bandalarimga tavba eshigi ochiqdir”, degan (Imom Ahmad, Imom Abu Ya'lo, Imom Hokim rivoyati).
Tavba eshiklari doimo ochiq. Shunday ekan, doimo tavba va istig'forni o'zimizga lozim tutib, xayrli amallarda bardavom bo'laylik. Shunda gunohlar hatto tog'dek bo'lsa ham kechirilib, ulkan mukofotga sazovor bo'lamiz, inshoalloh.
Fazliddinxon Muxtarov,
Shahrisabz shahar bosh imom xatibi
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
عن جابر بن عبد الله رضي الله عنهما قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم:
« المجالس بالأمانة إلا ثلاثة مجالس: سفك دم حرام، أو فرج حرام، أو اقتطاع مال بغير حق »
Jobir ibn Abdulloh roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Rasululloh sollallohu alayhi vasallam dedilar: “Majlislar omonatdir. Faqat uch majlis bundan mustasno: nohaq qon to‘kish, harom shahvoniy aloqa (zino) va nohaq molni tortib olish haqidagi majlislar” (Imom Abu Dovud rivoyati).
“Majlislar omonatdir”, ya’ni odamlar yig‘ilgan har qanday majlisda aytiladigan gaplar omonat hisoblanadi. Agar suhbatdoshlar ma’lum bir gapning sir saqlanishini istasalar yoki vaziyat shuni taqozo etsa, u holda u gapni boshqalarga tarqatish joiz emas.
Bunga quyidagilar kiradi: shaxsiy sirlar; oilaviy maslahatlar; ishxona yoki tashkilot yig‘ilishlari; davlat ishlariga oid maxfiy suhbatlar; faqat ishtirokchilarga tegishli bo‘lgan ma’lumotlar.
“Omonat” degani faqat mol-mulkni saqlash emas, balki sirni, ma’lumotlarni va eshitilgan gapni ham saqlashni o‘z ichiga oladi.
Nima uchun majlis omonat deb atalgan? Chunki odamlar bir-biriga ishonib, erkin maslahatlashishi va dardini aytishi uchun ularning gaplari tashqariga chiqmasligi zarur. Agar majlisda yoki biror yig‘inda qatnashgan kishi eshitganlarini boshqalarga tarqataversa, odamlar bir-biriga ishonmay qo‘yadi, g‘iybat va chaqimchilik ko‘payadi, munosabatlar buziladi, jamiyatda o‘zaro ishonch yo‘qoladi. Shu bois solih salaflar majlis sirini oshkor qilishni omonatga xiyonat deb hisoblashgan.
“Faqat uch majlis bundan mustasno...” ya’ni ba’zi hollarda sir saqlash mumkin emas. Agar bir kishi: “Men falonchini o‘ldirmoqchiman yoki unga zarar yetkazmoqchiman” desa va uning bu ishi jiddiy ekani ma’lum bo‘lsa, uni yashirish joiz emas. Balki qotillikning oldini olish uchun tegishli mas’ullarni yoki huquqni muzofaza qiluvchi tashkilotlar vakillarini ogohlantirish shart.
“Harom shahvoniy aloqa (zino)”. Agar bir kishi zino qilish yoki birovning nomusiga tajovuz qilish niyati borligini bildirsa, bu haqda ham sukut qilish mumkin emas. Bunday holda jabrlanuvchini yoki buning oldini oladigan mas’ul shaxslarni ogohlantirish lozim bo‘ladi.
“Nohaq molni tortib olish”. Agar kimdir o‘g‘rilik, firibgarlik qilishni, birovning haqini tortib olishni rejalashtirayotganini aytsa, bu sirni ham saqlab turish joiz emas. Chunki bu boshqalarning haqiga tajovuzdir.
Xo‘sh, shunday vaziyatga duch kelgan kishi qanday yo‘l tutishi lozim?
Avvalo, o‘sha odamga nasihat qilinadi va Allohdan qo‘rqishi eslatiladi. Agar u fikridan qaytmasa va xavf haqiqiy bo‘lsa, zararning oldini olish uchun tegishli shaxslarga xabar beriladi. Bu xabar berish faqat jinoyatni to‘xtatish bo‘lishi kerak, odamni sharmanda qilish yoki obro‘sini to‘kish emas.
Xulosa qilib aytganda, barcha hadislar kabi mazkur hadis ham mo‘min-musulmonlarga juda muhim axloqiy qoidani o‘rgatadi: majlisda eshitilgan gaplar omonat hisoblanadi va ularni egasining roziligisiz tarqatish aslo mumkin emas. Biroq agar bu sirni saqlash oqibatida insonning joniga, nomusiga yoki mol-mulkiga katta xavf tug‘ilsa, zararning oldini olish uchun shu haqda xabar berish ba’zi hollarda vojib bo‘ladi. Shu tariqa Islom ham omonatni saqlashni, ham odamlarning hayoti, nomusi va mol-mulkini muhofaza qilishni ta’minlaydi.
Manbalar asosida
T.NIZOM tayyorladi.