Qishlog'imizda ko'rimsizgina bir yigit bor. Ko'pchilik qatori men ham unga
beparvo edim. Ta'bir joiz bo'lsa, uni unchalik xushlamasdim.

Ittifoqo, qish kunlarining biri da Farg'onaga boradigan avtobusda uch rashib qoldik.

– Ha, hamqishloq, yo'l bo'lsin, – so'radim men, – salomlasha turib.

– Mehnatobodga ketyapman, tarvuz olib kelaman.

Safari maqsadi qiziq tuyuldi. “Qish li-qirovli kunlarda shuncha joyga borib tarvuz
olib kelish zarilmi”, dedim ajablanib va yana so'radim:

– Sizga nima zaril shunday qahra tonda?..

– Kerak-da, aka, dadamning mazasi yo'q. Hech narsa emay qo'ydi. “Tarvuz egim kelyapti”, de-
gandi, surishtirsam, bozorda qovun bor-u, tarvuz yo'q ekan. Mehnatobodda tarvuz bor deyishdi. O'shanga ketyapman.

Yigitning gapi menga qattiq ta'sir qildi. Unga nisbatan mehrim tovlanib, ko'zimga bosh-
qacha ko'rinib ketdi. Odamning surati emas, siyrati go'zal bo'lsin ekan.

Sobirjon OTABOYeV,
Buvayda tumani