Динимиз Исломда сабрга тарғиб қилинган экан, сабрли бўлиш, ушбу мақталган сифат соҳибига айланиш йўл-йўриқлари ҳам кўрсатилган. Зеро Аллоҳ бир дардни туширса, унинг давосини ҳам нозил қилади. У Зот бандаларни бир ишга буюрса, унга етишиш учун воситаларни ҳам жорий қилади. Сабрли бўлишга хизмат қиладиган омиллардан бири бу илмдир. Жумладан, сабрли бўлиш учун сабр фазилатини тўлиқ англаб етиб, сабрлиларга Аллоҳ тарафидан бериладиган мукофот ва даражаларни, сабрсизлик оқибатида келиб чиқадиган ёмон оқибатларни, гуноҳ-маъсият, афсус-надомат ва қабиҳликларни хаёлга келтириш керак. Агар банда шу ишни қилса, унинг қалбида сабрга нисбатан хоҳиш, ирода, қатъият ва асл инсонийлик руҳи пайдо бўлади. Шунда унинг машаққатлари роҳатга, ҳаётнинг аччиқ синовлари лаззатга айланади.
Бошга тушган мусибат ва қўлдан кетган нарсаларга сабр қила олиш учун дунё ҳаёти ўткинчи, Аллоҳ даргоҳида унинг бирон қадри йўқ эканини эслаш кифоя.
Ибодатларга сабр қилиш учун ўша ибодат фазилати, уни тарк қилиш оқибатларини яхши билиб олиш керак бўлади.
Сабр инсоннинг фитрий фазилати бўлиб, бу унга болаликдан хос бўлади. Ҳаётда кўриб турганимиздек, баъзилар сабрли, яна баъзилар бесабр бўладилар. Лекин шу билан бирга сабрни ўзига одат қилиш, уни нафсга сингдириб бориш мумкин. Акс ҳолда шариатда сабрга тарғиб қилинмаган бўларди.
Киши бесабр бўлса, у ўзини секин-аста сабрга ўргатиб борса бўлади. Бунда банданинг хоҳиш ва ҳаракати муҳим саналади. Сабр фазилатини эгаллаш мумкин экани набавий ҳадисда баён қилинган. Имом Бухорий ривоят қилган ҳадисда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам: “Ким сабрли бўлишга ҳаракат қилса, Аллоҳ уни сабрли қилиб қўяди”, деганлар. Ушбу ҳадисдан маълум бўладики, банда нафсини сабрга ўргатиши мумкин. Зеро ким бирон нарсани кўп такрорласа ва унга одатланса, ўша иш бора-бора банда учун қийин бўлмай қолади. Сабр ҳам худди шундай. Киши ибодат, мусибат ва ҳаром ишларга сабрли бўлишга ҳаракат қилган сари унинг учун сабр одатий ҳолга айланиб қолади. Кейинчалик у ибодатларни қийналмай хушуъ билан бажариши, мусибатларга сабр қила олиши, ҳаром ишлардан тийилиши мумкин.
Одилхон қори Юнусхон ўғлининг
“Жаннат калити” китобидан олинди
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Ҳар куни фарзандларимни боғчага олиб борар эканман, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатларини эслатаман: “Таомланишдан олдин қўлларингизни ювинг, овқатни ўнг қўлингиз билан “бисмиллаҳ”ни айтиб енг, таомланиб бўлиб Аллоҳга ҳамд айтинг, Аллоҳни зикр қилишни унутманг, айниқса “Субҳаналлоҳи ва биҳамдиҳи”ни кўп айтинг, жума кунлари салавот: “Аллоҳумма солли ъалаа Саййидина Муҳаммад”ни айтишни кўпайтиринг”.
Кунларнинг бирида болаларимни боғчага олиб кетардим. Одатдагидек кундалик одобларни унутмасликларини бирма-бир такрорлаб, эслатдим. Болаларимни боғча опасига топшириб, “Аллоҳим фарзандларим Ўзингга омонат. Ҳасбияллоҳу лаа илаҳа илла ҳува ъалайҳи таваккалту ва ҳува Роббул ъаршил ъазийм”, деб ортимга қайтдим.
Шунда боғча опаси: “Фарзандларингиз жуда тарбияли. Ҳар сафар овқатланиб бўлишгач, дуо қилишади”, деди. Бу гапдан ниҳоятда қувониб кетдим. Чунки дилбандимнинг севикли Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг одобларидан бирига амал қилиши мен учун дунё ва ундаги жамики нарсалардан севимлироқдир. Шунда ҳаёлимда фақат бир гап айланарди: “Демак, фарзандларга одобни қайта-қайта эслатавериш, асло малолланмаслик ва эринчоқлик қилмаслик керак экан”.
Сиз кўзингиз қувончига қайси одобларни эслатяпсиз.....?
Даврон НУРМУҲАММАД