Бир куни қуён ўзининг чопқирлигини намоёиш қилиш учун тошбақага югуриш бўйича мусобақалашишни таклиф қилибди. Тошбақа рози бўлибди. Марра учун ўрмон четидаги бир дарахтни белгилашибди. Мусобақа бошланибди. Тошбақа шошилмай йўлга тушибди, уни кўрган қуён роса кулибди ва: "Мен бир оз мизғиб олсам ҳам бўлади, маррага бир пасда етиб оламан", деб дарахт тагига ёнбошлабди. Орадан бир қанча вақт ўтибди, қуён қаттиқ ухлаб қолибди. Бир пайт уйғониб қараса, тошбақа маррага етай деб қолибди. Бор кучини йиғиб югурибди, лекин кеч қолган экан. Тошбақа ундан олдин маррага етиб борибди. Қуён қилган ишидан афсусланиб, ҳайвонлар олдида роса уялибди.
Ҳар бир ишнинг ҳаракатини ўз вақтида қилган яхши. Фурсат ўтгач, қобилият ҳам фойда бермайди.
Акбаршоҳ Расулов
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Интернет тармоқларида айрим кимсалар “Бизга мазҳаб керак эмас” деган даъволарни қилишмоқда.“Бизга мазҳаб керак эмас” деб даъво қилувчи кишиларнинг даъволари гўёки денгизда сафарга чиққан кишиларнинг “бизга кема керак эмас” деган даъволарига ўхшайди.
Ривоят қилишларича, Нажиб Фозил деган уламо кемада китоб ўқиб кетаётган экан. Кемадаги кишилардан бири у зотга яқинлашиб:
- Ҳазрат Аллоҳ бизга ақл берган, яна пайғамбарлар юборган ва саҳифалар ҳамда китоблар нозил қилган бўлса, шунда ҳам бирор уламога эргашимиз шарт-ми? Ақлимизни ишлатиб тўғри йўлни топиб кетар эдик-ку?! деди.
Шунда Нажиб Фозил китобдан бошини кўтариб:
- Сузишни билансанми? – дедилар. У:
- Ҳа биламан – деб жавоб берди. Нажиб Фозил:
- Ўзинг сузишни билсанг, кемага нима учун чиқдинг, денгизда ўзинг сузиб кетавермайсанми? – дедилар.
Нажиб Фозилнинг бу саволига у нима деб жавоб беришини билмай қолди.
Бу қиссадан хулоса шуки, Ислом шариати улкан денгиз бўлса, “мазҳаб керак дейиш” эса, денгиз сафари учун кемага чиқишдир. “Шариат денгизида ўзим сузаман, мазҳаб керак эмас” дейиш эса, денгиз сафарига кемасиз чиқиш ва ўзини ҳалокатга қўйишдир.
Аллоҳ таоло барчамизни Ўзининг ҳақ йўлида бардавом қилиб, тўғри йўлидан адашишдан асрасин!