«Idda» so‘zi lug‘atda «sanash», «hisoblash» ma’nolarini bildiradi. Shariatda esa, ayol kishi erining vafotidan keyin yoki eri bilan ajrashgandan keyin boshqa yerga tegmay o‘zini saqlashi lozim bo‘lgan muddatga aytiladi.
Idda muddatlari:
Alloh taolo:
«Taloq qilingan ayollar, o‘zlaricha uch quru’ kutadilar. Ularga Alloh ularning rahmlarida xalq qilgan (yaratgan) narsani yashirishlari halol emas. Agar, Allohga va oxirat kuniga iymonlari bo‘l-sa», degan (Baqara, 228).
Alloh taolo ayollarning bachadonlarida yaratgan narsadan murod esa, hayz yoki homiladir. Mo‘mina-muslima ayol bu narsalarni berkitmasligi kerak. Misol uchun, yeri taloq qilgan bo‘lsa, taloqdan keyin homila aniq bo‘lsa homilasini yashirib, uch marta hayz (oy ko‘rmoq, uzrli bo‘lmoq) ko‘rdim, deb boshqa erga tegishga shoshmasligi lozim.
Hanafiy mazhabimiz ulamolari eri taloq qilgan xotin taloqdan so‘ng uch marta hayz ko‘rib, uchinchi hayzidan pok bo‘lishi bilan iddasi tugaydi, deydilar.
Alloh taolo:
« Xotinlaringiz orasidagi (keksayib) hayz ko‘rishdan umid uzganlari, agar sizlar (iddalari xususida) shubhalansangiz, bas, (bilingizki) ularning iddalari uch oydir, yana (biror marta) hayz ko‘rmaganlarning (iddalari) ham», degan. (Taloq, 6)
Alloh taolo:
«Sizlardan vafot etib juftlarini qoldirganlarning ayollari o‘zlaricha to‘rt oy o‘n kun kutarlar», (Baqara, 234) degan.
Yani, Bu eri o‘lgan ayollarning idda muddatidir. Eri o‘lgan har bir ayol umr yo‘ldoshilik hurmatidan to‘rt oy o‘n kun idda o‘tirishi vojib. Eri o‘lgan homilador ayolning iddasi homilasini tug‘ishidir.
Alloh taolo:
«Homiladorlarning (idda) muddatlari homilalarini qo‘yishlari (ko‘z yorishlari)dir», degan. (Taloq, 6)
Bundan tashqari, idda o‘tirish shart bo‘lmagan o‘rin ham mavjud. Fuqaholar bunga quyidagi oyatni dalil qiladilar:
Alloh taolo:
«Qachonki mo‘minalarni nikohlab olsangiz, so‘ng ularga (qo‘l) tegizmay turib taloq qilsangiz, siz uchun ular idda saqlash majburiyatida emaslar», degan. (Azhob, 49)
Er-xotin nikohlangandan so‘ng birga yashamay, er ayolini taloq qilgan bo‘lsa ayol idda o‘tirishi vojib emas. Chunki homila bo‘lishining ehtimoli yo‘q. Oilaviy turmush hurmati ham yo‘q.
Iddani shariatga kiritilishining bir necha hikmatlari bor:
Birinchisi, eridan ajragan ayol homiladormi, yo‘qmi aniqlanadi. Shu bilan nasl-nasab aralash-quralash bo‘lib ketishining oldi olinadi.
Ikkinchisi, o‘lgan erning hurmati bajo keltiriladi.
Uchinchisi, er bilan birga o‘tkazilgan oilaviy hayotning hurmati yuzasidan ham darrov boshqa erga tegib ketmay, idda o‘tiriladi.
Bundan tashqari, ilm fan taraqqiy etgan hozirgi kunda boshqa hikmatlari ham aniqlanmoqda. Angliyalik olimlar bir erkak bilan yashab turib, keyin bevosita, orada tanaffus qilmay ikkinchi er bilan jinsiy hayotni davom ettirgan ayollarning bachadonlarida og‘ir kasallik paydo bo‘lishini isbot qildilar.
Alloh taolo bizlarga O‘z amri ilohilariga amal qilib hayot kechirishni nasib etsin. Zero U zot har bir narsaga qodirdir.
Tojiddinov Abdussomad Abdulbosit o‘g‘li
O‘MI matbuot xizmati
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Rivoyat qilinishicha, Bani Isroildan bir kishi shunday debdi: "Yo Robbim! Senga shunday ibodat qilishni istaymanki, odamlar ichida payg‘ambarlardan boshqa hech kim bunday ibodat qilmagan bo‘lsin".
Shunda Alloh taolo unga dengiz o‘rtasidagi orollardan biriga chiqishni buyurdi. Bu bechora obid kishi orolga chiqib, u yerda na xotin, na farzand, na oila va na qabilasiz, yolg‘iz o‘zi besh yuz yil davomida Allohga ibodat qildi. Alloh u uchun bir anor daraxtini undirib qo‘ydi; qachon taom yeyishni istasa, bir anor uzib yerdi. U namoz o‘qir, Allohga ibodat qilar, Uni zikr etib, tasbeh aytar va Yaratganning maxluqotlari haqida tafakkur qilar edi.
Besh yuz yillik ibodatdan so‘ng, Alloh uning jonini oldi. Uning biror gunohi yo‘q edi: birovning molini yemagan, g‘iybat qilmagan, sudxo‘rlik qilmagan va yolg‘on guvohlik bermagan edi. Joni qabz qilingach, Alloh taolo marhamat qildi:
— “Ey bandam! Jannatga amaling bilan kirishni istaysanmi yoki Mening rahmatim bilanmi?”.
Banda besh yuz yillik ibodati uni Jannatga olib kirishga yetarli deb o‘ylab, shunday dedi:
— “Yo Robbim, amalim bilan kirishni istayman”.
Alloh yana so‘radi:
— “Jannatga amaling bilanmi yoki rahmatim bilanmi?” — “Amalim bilan, yo Robbim”, deb javob berdi banda.
Shunda Alloh taolo dedi:
— “Biz senga bergan ne’matlarimiz va sen qilgan ibodatlaringni o‘zaro hisob-kitob qilamiz”. Farishtalar tarozi bilan kelib, uni so‘roq-savol qila boshladilar. Uning amallar sahifasini ochib, Allohning ne’matlari bilan ibodatlarini solishtirdilar. Ko‘rdilarki, uning besh yuz yillik ibodati Alloh bergan faqatgina “ko‘z ne’mati”ga (ko‘rish qobiliyatiga) ham teng kelmadi. Hali yurak, eshitish, hayot, nafas olish, aql va hidoyat kabi son-sanoqsiz ne’matlarning hisobi bor edi.
Alloh taolo buyurdi:
— “Uni do‘zaxga olib boringlar!”. Shunda banda nido qildi:
— “Yo Robbim! Meni O‘z rahmating bilan Jannatga kiritishingni so‘rayman!”.
Xulosa: Biz qanchalik ko‘p amal qilmaylik, namoz o‘qib, ro‘za tutib, Allohni zikr qilmaylik, baribir haddan tashqari kamchilikka yo‘l qo‘yuvchimiz. Bizning yagona umidimiz — Alloh taoloning gunoh va xatolarimizni kechirib, bizni O‘z rahmatiga olishidadir.
Homidjon qori ISHMATBЕKOV