Kichik davra yig‘inlarda otaxonlar “Kimlardansan?” deb so‘rashardi. “Falonchilardanman”, desangiz, “Bobolaring zo‘r odam edi. Xudo xohlasa, sen ulardan kam bo‘lmaysan, ko‘p kitob o‘qi, harakat qil!” derdilar. Boshqalardan ham bir-bir so‘rab, “Shunaqami? Sening avloding falonchilardan, seniki falonchilardan. Sening avloding ham ulug‘lardan, Xudo xohlasa, sizlar ulardan ham buyuk bo‘lasizlar, ajdodlaringizga munosib bo‘ling!” deb yoshlarga dalda berishardi. Biron kishiga sening ajdodlaring yomon, pastkash demasdilar. Maqsadlari yoshlarni ezgulikka boshlash, ularning ko‘nglini qoldirib, sindirishni istamaganlar. Ajdodlarimizning olijanob sifatlarini eshitib, ularga o‘xshashga intilar edik. Ularning siymolari ko‘z o‘ngimizdan ketmasdi.
1970 yillar edi, bir kuni yoshi to‘qsonlarga yaqinlashgan bir otaxon uyimizga mehmon bo‘lib keldi. Suhbat asnosida bobolarimdan birining hayotini hikoya qilib berdi.
– Ajdodlaringdan Egamberdi degan bir zot o‘tgan. Nihoyatda pok qalbli, taqvodor, Allohdan chin dildan qo‘rqadigan inson edi. Masjidga boshida salla, egnida yaktak, oq ko‘ylak, oq shalvar, mahsi-kavush kiyib kelardi. U odam jun savdosi bilan shug‘ullanardi. O‘n-o‘n besh eshakka jun ortib Samarqanddagi bozorlarning birida sotardi. O‘sha payt Oqdaryo va Qoradaryo (Zarafshon) pishqirib oqardi. Ikki daryoni kechib o‘tish ming mashaqqat edi. Shu mashaqqat va og‘irliklarni yengib, tijorat qilardi. Shaharga borishda eshaklarning hammasiga jun ortar, bittasiga o‘zi minardi. Junni sotib, qaytishda hammasini oldiga solib piyoda haydab kelardi. “Boy buva, nimaga eshaklaringizni biriga minib olmasdan, hammasini piyoda haydab kelasiz?” degan savolga: “Savdodan qaytishimda bironta eshakka yuk ortmayman. Hammasi yuksiz qaytadi. Bularning ichida bittasiga minib yuk bo‘lsam, qolganlari yuksiz bo‘lsa, qiyomat kuni mingan eshagim, Alloh taologa: “Bu bandang menga zulm qildi. Meni minib, boshqa eshaklarni minmadi, adolat qilmadi!” deb da’vo qilsa, nima qilaman, deb javob bergan ekan.
Shu sabab: “Asl aynimas, oltin zanglamas”, degan maqol bejizga aytilmagan. Zero, yaxshi odamlarning farzandi baribir yaxshi bo‘ladi. Orada ma’lum vaqt yomon bo‘lsa, darrov malomat qilmang, chunki pok naslli farzandlar kuni kelib eng yaxshi odam bo‘lishiga shubha yo‘q. Yomonlarning farzandlaridan ham yaxshilar chiqadi. Chunki ota urug‘ yomon bo‘lib, ona tomon yaxshi bo‘ladi yoki buning aksi bo‘ladi. Albatta, bu farzandlarga o‘tadi. Ammo ikki tomon ham munkir, betavfiq, nasli tayinsiz bo‘lsa, bundaylardan yaxshi odam chiqishi dargumon. Asli yomonni qancha tarbiyalamang, ilm bermang, baribir, borib-borib nasliga tortadi.
Aziz qardosh! Asl-naslimiz ulug‘ alloma va avliyolardir. Bahodir, pahlavon, dunyoga dovrug‘ solgan zotlarning avlodimiz. Ular bilan har qancha faxrlansak arziydi. Biz ham ajdodlarimiz kabi ilmda, mehnat va hunarda, bahodirlikda peshqadam bo‘laylik, toki kelajak avlod biz haqimizda doimo yaxshi gaplar gapirib, haqimizga duo qilishsin.
Kuyinma, yaxshidan yomon chiqdi deb,
Suyinma, yomondan yaxshi chiqdi deb.
Yaxshi inson baribir asliga qaytar,
Yomon ham kun kelib, nasliga tortar.
“Qasamini buzgan qiz” kitobidan
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Dinimiz musulmon insonning har bir so‘zini ahamiyatli deb biladi. Kundalik hayot va o‘zaro muomalalardan tortib, hatto Robbi bilan bo‘lgan ahdlashuvlarni ham tartibga solib bergan Islom insonlarga oson qilingan dindir. Qasam va nazr ahd hisoblanadi. Alloh taolo qasam va ahdga vafo qilish muhim ish ekani bois Qur’oni karimda bir necha oyatlarni nozil qilgan. Shulardan:
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَٰئِكَ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلَا يَنْظر إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
“Albatta, Allohning ahdini va o‘z qasamlarini arzon bahoga sotadiganlar uchun oxiratda nasiba yo‘qdir. Qiyomat kuni Alloh ularga gapirmas, nazar solmas va ularni poklamas. Ularga alamli azob bordir” (Oli Imron surasi, 77-oyat).
وبِعَهْدِ اللَّهِ أَوْفُوا ۚ
“Allohga bergan ahdingizga vafo qiling” (An’om surasi, 152-oyat).
وَأَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ وَلَا تَنْقُضُوا الْأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا وَقَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا ۚ إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا تَفْعَلُونَ
“Agar ahdlashsangiz, Allohning ahdiga vafo qiling. Qasamlarni ta’kidlaganingizdan so‘ng buzmang. Zero, Allohni o‘zingizga kafil qilgansiz! Albatta, Alloh nima qilayotganingizni bilur” (Nahl surasi, 91-oyat).
وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا
“Ahdga vafo qiling. Albatta, ahd (qiyomatda) so‘raladigan narsadir” (Isro surasi, 34-oyat).
Shariatda qasam Allohning ismi yoki sifatlaridan biri bilan so‘zni quvvatlashdir. Qasam ichuvchi kishi o‘zining rostgo‘yligini bildirish yoki biror ishni qilishga o‘zini undash yoxud undan tiyilish maqsadida qasam ichadi. Alloh taolo bunday marhamat qiladi:
لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَٰكِنْ يُؤَاخِذُكُم بِمَا عَقَّدتُّمُ الْأَيْمَانَ ۖ
“Alloh sizlarni behuda qasamlaringiz uchun tutmas (jazolamas). Lekin qasd bilan tukkan (ichgan) qasamlaringiz uchun javobgar qilur” (Moida surasi, 89-oyat).
Nazr esa insonning o‘ziga biror maqsad bilan asli vojib bo‘lmagan amalni vojib qilib olishidir. Nazr mutloq (hech qanday shartga bog‘lanmagan) va muqayyad (biror shartga bog‘langan) turlarga bo‘linadi. Alloh taolo bunday deydi:
وَمَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُمْ مِنْ نَذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ
“Qanday sadaqa qilsangiz yoki qanday nazr qilsangiz, albatta, Alloh uni bilur” (Baqara surasi, 270-oyat).
Qasamda ham, nazrda ham asosan ishni ta’kidlash qasd qilinadi, lekin ular o‘rtasida bir necha farqlar bor. Birinchisi nazr deb Alloh uchun qat’iy bir ishni zimmasiga yuklashga aytiladi.
Nazr qiluvchi Robbisiga yaqinlashish va savob olish maqsadida Alloh uchun toatni ya’ni ibodatni zimmasiga lozim qilib oladi. Masalan: “Alloh uchun sadaqa qilish zimmamda bo‘lsin” yoki “Bir oy ro‘za tutishni nazr qildim”, deb niyat qiladi. Qasam esa Allohning ismlari bilan bog‘lanadi va faqat bir ishni qilish yoki qilmaslikni ta’kidlashni iroda qiladi. Qasam “Vallohi”, “Tallohi”, “Billahi” kabi lafzlar hamda “Qasam ichaman”, “Guvohlik beraman” degan so‘zlar bilan aytiladi. Demak, nazr Alloh uchun, qasam esa Alloh nomi bilan bog‘lanadi.
Ikkinchisi inson hech bir ishga bog‘lamasdan mutloq nazr qilsa yoki bir hojati ravo bo‘lishi uchun nazr qilsa-yu, niyati amalga oshsa, endi nazriga vafo qilishi shart bo‘ladi, bu kafforat bilan yechilmaydi.
Rasululloh sollallohu alayhi vasallam: “Kim Allohga itoat qilishni nazr qilgan bo‘lsa, itoat qilsin. Kim Allohga osiy bo‘lishni nazr qilgan bo‘lsa, unga osiylik qilmasin”, deganlar. Ammo nazr qiluvchi biror shartga bog‘liq qilib nazr qilsa-yu, uni bajarishni iroda qilmasa (masalan, “falon gunohni qilsam, masjid quraman” desa), shart topilganda ixtiyor o‘zida: xohlasa nazrini bajaradi, xohlasa kafforat beradi. Qasamda esa, qasam buzilsa kafforat o‘tash bilan ahd yechiladi. Alloh taolo bu haqda:
قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ أَيْمَانِكُمْ ۚ وَاللَّهُ مَوْلَاكُمْ ۖ وَهُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ
“Albatta, Alloh sizlarga qasamlaringizni yechish (kafforatini ado etish) yo‘lini belgilab qo‘ygan. Alloh sizlarning Mavloyingizdir. U Biluvchi va Hikmat egasidir”, deb marhamat qilgan (Tahrim surasi, 2-oyat).
Demak, nazrda ko‘pincha amalni ado etish talab qilinsa, qasamni kafforat bilan yechish imkoni bor.
Uchinchisi qasam odatda vojib va sunnat ishlarda ham ichilaveradi. Lekin bunday ishlarda nazr qilish makruhdir. Nabiy sollallohu alayhi vasallam bundan qaytarib: “Bu yaxshilik olib kelmaydi, u bilan faqat baxil kishidan mol chiqarib olinadi, xolos”, deganlar. Ya’ni nazr baxilni xayr-ehson qilishga majburlaydigan vosita bo‘lib qolishi mumkin. Shuningdek, vojib ishlarga nazr qilish joiz emas ekan.
To‘rtinchisi nazrga vafo qilish vojib bo‘lgan amaldir. Qasamga vafo qilish esa bunday emas, ya’ni kishi qasamini buzib, kafforatini o‘tasa ham bo‘laveradi. Nazrning kafforoti qasamning kafforoti bilan bir xildir.
Uqba ibn Omir roziyallohu anhudan rivoyat qilinadi. Nabiy sollallohu alayhi vasallam: “Nazrning kafforoti xuddi qasamning kafforotidekdir”, deganlar (Imom Muslim rivoyati).
Demak, nazrini bajara olmagan kishi o‘n nafar miskinni taomlantiradi yoki kiyintiradi. Agar bunga qodir bo‘lmasa, uch kun ketma-ket ro‘za tutadi.
Nazr qilingan ish vojib bo‘lishi uchun uchta shart jamlanishi lozim:
Nazr qilingan amal namoz yoki ro‘za kabi vojib jinsidan bo‘lishi kerak. Shuning uchun bemor ziyoratini nazr qilish to‘g‘ri bo‘lmaydi.
Nazr qilingan ish “maqsudan lizatihi” (ya’ni o‘zi mustaqil ibodat sifatida qasd qilingan amal) bo‘lishi kerak. U namozga erishish uchun tahorat olish kabi “vasila” (ya’ni vosita) bo‘lmasligi lozim.
Nazr qilingan ish nazrdan oldin vojib (farz) bo‘lmasligi kerak. Shundoq ham farz bo‘lgan besh vaqt namozni nazr qilish durust emas.
Alloh taolo barchamizni ahdiga vafo qiladigan ixlosli bandalaridan qilsin.
Madina TOSHBOYEVA,
Toshkent islom instituti 3-kurs talabasi