Рамазон – ўзи билан боғлиқ ширин-ширин хотираларни ҳар дамгидан ҳам ёрқинроқ ёдга соладиган ажиб фурсат.
Қўлчаларидан бирида пул, биттасида идишни маҳкам ушлаб, кўча бошига нишолда олишга кетаётган бола қалбидаги қувончдир Рамазон.
Нимагадир қоқиниб, қўлидаги нишолда ер билан битта бўлган гўдакни турғизиб, уст-бошини қоқиб, яна бошқа косага нишолда тўлдиртириб берган бобо ҳақидаги хотиралардир.
“Бирпасда тугаб қолди-я рўза”, деб кўзёш тўкаётган бувисини кўриб: “Эртага ҳайит бўладиган кунда ҳам йиғлайдими?” дея ўйланаётган кичкинтой кўзидаги ҳайратдир Рамазон.
Катталарнинг мурғак кўнгил иштиёқини сўндирмаслик учун “Ёш болалар рўзани иккига бўлиб тутади”, деган гаплари сабаб тушда қорнини тўйғазиб, ифтор пайтида ҳамма билан бирга оғиз очаётган кичкинтой қалбида кўз очган ибодатга муҳаббатдир.
Ифторлик дастурхонига тайёрланган таомларнинг ёқимли иси димоғини қитиқласа ҳам, бобоси гапига кириб одоб сақлаб ўтирган болакайда шаклланаётган сабр кўникмасидир Рамазон.
Бир ой давомида ифторликка тансиқроқ нарса пишириш учун эринмай супра очадиган онаси, опалари қаватида кичкина жўвасида жиддият билан сомсага хамир ёяётган қизчанинг уринишларидир.
Қадр кечаси ухламай чиқиш яхшилигини ўзича тушуниб, эрталабгача ўтиришга қарор қилган, бироқ ифтордан кейиноқ ухлаб қолган, тонг отганида уйғониб ўксинаётган сабийни қучиб тасалли бераётган онанинг жонга малҳам сўзларидир Рамазон.
Бобоси, дадаси, амаки-тоғаси, акалари берган ҳайитлик пулларига орзу қилган қўғирчоғини олиш учун шошаётган, эгнидаги янги атлас кўйлагининг шитирлашига қувониб чопаётган қизалоқнинг шодликларидир...
Аслида шулар эмасми ҳали жуда кичкиналигимиздан мурғак кўнгилларимизда Рамазонга муҳаббат уйғотган? Ана шу хотиралар эмасми бизга Рамазонни янада азиз, янада севимли қилган? Боболаримиз, бувиларимиз, ота-оналаримиз, ёши улуғларимизнинг энг катта хизматларидан биттаси шу экани рост-ку!
Энди ўзимиз ҳам катталар қаторидамиз. Фарзандларимиз қалбида Рамазонга, рўзага иштиёқ, муҳаббат, шавқни шакллантириш, улар ёдида энг гўзал хотираларни қолдириш бизнинг зиммамизда. “Бунинг учун ундай қилишимиз керак, бундай қилмоғимиз лозим”, дейишга эса ҳожат йўқ. Болалигимиз Рамазонлари билан боғлиқ хотираларни, катталарнинг хатти-ҳаракатларини эсласак, кифоя.
Рамазонни ҳурматига муносиб ўтказиш, жажжи кўнгилларда бу ой билан боғлиқ энг гўзал таассуротларни қолдириш барчамизга насиб қилсин!
Зумрад Фозилжон қизи
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
1. Жаннатда ёшимиз 30 ёки 33 ёш бўлади (Исо алайҳиссалом ёши каби) ва биз қаримаймиз.
2. Жаннатдаги бўйимиз 60 зироъ бўлади (Одам алайҳиссалом бўйи каби. Бир зироъ тахминан 64 см).
3. Ҳар жума куни қиёфамиз янада гўзаллашиб боради ва бу гўзаллик чексиз равишда ортиб боради.
4. Жаннат аҳли Аллоҳнинг розилигига эришади ва Унинг жамолини кўриш бахтига муяссар бўлади. Бу – жаннатнинг энг улуғ неъматларидан биридир!
5. Жаннат аҳлининг жисмоний сифатларидан: улар “жарад” (яъни, юз ва таналарида ортиқча соч бўлмайди), кўзлари эса сурма суртилгандек гўзал бўлади.
6. Жаннат аҳли саройларда тахтларда ёнбошлаб ўтиради, остида дарёлар оқиб туради. Жаннатда Фирдавсдан бошланувчи кўплаб дарё ва булоқлар мавжуд.
7. Жаннатда инсон истаган барча нарсалар – егулик, ичимлик, ҳайвонлар, турли қушлар бор. Мўмин киши хоҳлаганича лаззат олади.
8. Аёллар эса ёқут ва маржон каби, гўёки яширин дурлардек гўзал бўлади. Уларга абадий ёшлик ва ҳеч қачон кўрилмаган гўзаллик берилади. Бошларида тожлар, кийимлари ипакдан бўлади.
9. Жаннатнинг бинолари олтин ва кумушдан, тупроғи эса мушк ва заъфарондан, тошлари эса дур ва ёқутдан бўлади.
Аллоҳ барчамизни жаннат аҳлидан қилсин
Ҳомиджон қори ИШМАТБЕКОВ