Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Дунёда ҳеч нарса абадий эмас,
Сизга етган зарар-да кўп қололмас.
Ҳаётингизга яхшилик умиди билан боқинг. Чунки ҳаёт Аллоҳнинг сизга берган ҳадяси, ушбу улуғ ҳадяни хурсандчилик ила қабул қилинг. Порлоқ тонгни гўзал табассуми, тунни сокинлиги, кундузни буюклиги ва зиёси билан қарши олинг. Тоза сувдан шукр қилиб фойдаланинг, ҳаводан сурур ила нафас олинг, гулни тасбеҳ айтиб ҳидланг ва коинот ҳақида тафаккур қилинг.
Атрофингиздаги гўзалликни гуллар боғламида, атиргулнинг чиройи, шабада эсиши, боғларнинг хушбўй иси, қуёшнинг илиқлиги ва тўлин ойнинг зиёсидан топа олинг. Ушбу неъмат ва тортиқларни Аллоҳга ибодат этишда ўзингизга қувват заҳираси қилинг, У Зотга шукр қилиб, ҳамду сано айтинг.
Сизни тушкунликнинг қўрқинчли тушлари ва ғам-ташвиш қўшинлари ушбу неъматларни кўришдан тўсиб қолиши, сўнгра сиз неъматларни инкор этадиган бўлиб қолишингиздан сақланинг. Шуни билингки, бандаларга ризқ берувчи Зот ушбу неъматларни Унинг тоатига қувват олишга сарфлаш учун яратган. У зот айтади:
﴿يَا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ الطَّيِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ﴾
“Эй Пайғамбарлар! Пок нарсалардан енглар ва солиҳ амаллар қилинглар. Албатта, Мен нима амал қилаётганингизни ўта билгувчиман” (Мўминун сураси, 51-оят).
Шуъла: Сахийликнинг энг пок ва энг афзали ҳеч нарсага эга бўлмаган, лекин таббасум ва ширин сўзнинг қадрига борадиганларда бўлади. Қанчадан-қанча қанча инсонлар инфоқ-эҳсон қилишади, лекин уларнинг қилган яхшиликлари худди юзга ургандек бўлади.
Доктор Оиз ал-Қарнийнинг
"Дунёдаги энг бахтли аёл" китобидан
Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
﴿تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ﴾
“Абу Лаҳабнинг икки қўли ҳалок бўлсин, ҳалок! Унга моли ва касб қилган нарсалари фойда бермади. У тезда чўғи қизиб турган оловга кирадир. Ва унинг ўтин кўтарган хотини ҳам. Унинг бўйнида эшилган арқон” (Масад сураси).
Ушбу сура Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг амакилари Абу Лаҳаб ҳақида нозил бўлган. У Аллоҳга иймон келтирмаган, Ислом динига душманлардан эди. Ушбу сура Абу Лаҳабнинг тириклик вақтида нозил бўлган. Ўша пайтда Маккада бошқа кофирлар ҳам кўп эди. Бошқалар ҳидоят топиб мусулмон бўлдилар. Абу Лаҳаб ҳам улар каби иймон келтириши мумкин эди. Лекин агар у иймон келтирганида ҳақиқат юзага чиқмасди.
Хўш, Абу Лаҳаб одамларни тўплаб: “Муҳаммад ўзича пайғамбарман деяпти. Унга осмондан ваҳий келаётган эмиш, айтишича мен кофир бўлар эканман. Лекин ҳаммангизнинг олдингизда мен шаҳодат калимасини айтаман ва уни мот қиламан” деганида нима бўларди?
Лекин ундай бўлмади. Ундай қилиш Абу Лаҳабнинг ҳатто хаёлига ҳам келмади. Бу Аллоҳнинг иродаси, ҳукми ҳар нарсадан устун эканлигига очиқ-ойдин далил эмасми?! Исломнинг энг катта душманига динни шарманда қилиш имконияти берилди ахир! Хоҳлаганида шарманда қилиши мумкин эди. Аммо, Аллоҳ унинг хоҳлашини ҳам истамади.
Шайх Муҳаммад Мутавалли Шаъровий раҳимаҳуллоҳнинг
"Аллоҳнинг борлигига ақлий далиллар" китобидан