«Idda» so‘zi lug‘atda «sanash», «hisoblash» ma’nolarini bildiradi. Shariatda esa, ayol kishi erining vafotidan keyin yoki eri bilan ajrashgandan keyin boshqa yerga tegmay o‘zini saqlashi lozim bo‘lgan muddatga aytiladi.
Idda muddatlari:
Alloh taolo:
«Taloq qilingan ayollar, o‘zlaricha uch quru’ kutadilar. Ularga Alloh ularning rahmlarida xalq qilgan (yaratgan) narsani yashirishlari halol emas. Agar, Allohga va oxirat kuniga iymonlari bo‘l-sa», degan (Baqara, 228).
Alloh taolo ayollarning bachadonlarida yaratgan narsadan murod esa, hayz yoki homiladir. Mo‘mina-muslima ayol bu narsalarni berkitmasligi kerak. Misol uchun, yeri taloq qilgan bo‘lsa, taloqdan keyin homila aniq bo‘lsa homilasini yashirib, uch marta hayz (oy ko‘rmoq, uzrli bo‘lmoq) ko‘rdim, deb boshqa erga tegishga shoshmasligi lozim.
Hanafiy mazhabimiz ulamolari eri taloq qilgan xotin taloqdan so‘ng uch marta hayz ko‘rib, uchinchi hayzidan pok bo‘lishi bilan iddasi tugaydi, deydilar.
Alloh taolo:
« Xotinlaringiz orasidagi (keksayib) hayz ko‘rishdan umid uzganlari, agar sizlar (iddalari xususida) shubhalansangiz, bas, (bilingizki) ularning iddalari uch oydir, yana (biror marta) hayz ko‘rmaganlarning (iddalari) ham», degan. (Taloq, 6)
Alloh taolo:
«Sizlardan vafot etib juftlarini qoldirganlarning ayollari o‘zlaricha to‘rt oy o‘n kun kutarlar», (Baqara, 234) degan.
Yani, Bu eri o‘lgan ayollarning idda muddatidir. Eri o‘lgan har bir ayol umr yo‘ldoshilik hurmatidan to‘rt oy o‘n kun idda o‘tirishi vojib. Eri o‘lgan homilador ayolning iddasi homilasini tug‘ishidir.
Alloh taolo:
«Homiladorlarning (idda) muddatlari homilalarini qo‘yishlari (ko‘z yorishlari)dir», degan. (Taloq, 6)
Bundan tashqari, idda o‘tirish shart bo‘lmagan o‘rin ham mavjud. Fuqaholar bunga quyidagi oyatni dalil qiladilar:
Alloh taolo:
«Qachonki mo‘minalarni nikohlab olsangiz, so‘ng ularga (qo‘l) tegizmay turib taloq qilsangiz, siz uchun ular idda saqlash majburiyatida emaslar», degan. (Azhob, 49)
Er-xotin nikohlangandan so‘ng birga yashamay, er ayolini taloq qilgan bo‘lsa ayol idda o‘tirishi vojib emas. Chunki homila bo‘lishining ehtimoli yo‘q. Oilaviy turmush hurmati ham yo‘q.
Iddani shariatga kiritilishining bir necha hikmatlari bor:
Birinchisi, eridan ajragan ayol homiladormi, yo‘qmi aniqlanadi. Shu bilan nasl-nasab aralash-quralash bo‘lib ketishining oldi olinadi.
Ikkinchisi, o‘lgan erning hurmati bajo keltiriladi.
Uchinchisi, er bilan birga o‘tkazilgan oilaviy hayotning hurmati yuzasidan ham darrov boshqa erga tegib ketmay, idda o‘tiriladi.
Bundan tashqari, ilm fan taraqqiy etgan hozirgi kunda boshqa hikmatlari ham aniqlanmoqda. Angliyalik olimlar bir erkak bilan yashab turib, keyin bevosita, orada tanaffus qilmay ikkinchi er bilan jinsiy hayotni davom ettirgan ayollarning bachadonlarida og‘ir kasallik paydo bo‘lishini isbot qildilar.
Alloh taolo bizlarga O‘z amri ilohilariga amal qilib hayot kechirishni nasib etsin. Zero U zot har bir narsaga qodirdir.
Tojiddinov Abdussomad Abdulbosit o‘g‘li
O‘MI matbuot xizmati
Oilada biz otamning oldida hech qachon oyoq uzatib o‘tirmasdik. Dasturxonga kattalardan oldin qo‘l cho‘zmasdik. Uydagi gapni ko‘chaga chiqarmasdik. Mahalladagi hasharlarga qatnashardik. O‘zgalarning mushkulini oson qilishga intilardik. Xullas, ota-onam bizni andishali va jonkuyar qilib tarbiyalagandi.
Afsuski, bugun oramizdan bu fazilatlar ko‘tarilib borayotgandek.
Bir kuni mahalla idorasida o‘tirsam, “Qizim bilan kuyovim til biriktirib, mulkimni olish uchun shikoyat qilib yozib yurishibdi”, deydi bir qiynalgan otaxon. “O‘g‘lim uydan chiqarib yuboraman”, deyapti, deya arz qildi mushtipar ona. “Akam bilan tomorqa ustida kelisholmayapmiz”, deya nolidi bir yosh yigit. Bu gaplarni eshitib, dilim og‘ridi. To‘g‘ri, har bir nizoni qonuniy hal qilish chorasi bor, ammo inson ko‘nglining o‘rtasiga tushib, istiholayu insofni o‘rgatib bo‘larmikin?! Ota-onani, yaqinlarini zor qaqshatayotgan kimsalarda iymon, insof, andisha bormikin?! Faqat o‘zini o‘ylab, zarracha birovga yaxshilik qilmasa, ertaga oxiratda qanday javob berarkin?
Darhaqiqat, bugun odamlar orasidan mehr-oqibat, hayo ko‘tarilib boryapti. Buning ortidan odob-axloq me’yorlariga ham darz ketyapti. O‘zgalarga yaxshilik qilish, ko‘maklashish o‘rniga loqaydlik illati ortib, samimiy munosabatlar yo‘qolyapti. Nafs, mol-dunyo insoniylik ustidan g‘olib bo‘lmoqda. Oqibatda kishilarning bir-biriga firib berishi oddiy holga aylanyapti.
Ayrimlarga e’tibor bersak, tilida Xudo deydi, hatto ibodatlar qiladi.
Ammo dili mol-dunyoyu hashamat va boshqa orzu-havaslar bilan to‘la. Insonlarga yaxshilik ulashish, o‘zgalarning mushkulini oson qilish kabi ezguliklar xayoliga ham kelmaydi.
Yaqinda Qur’oni karimda bir oyatni o‘qib qoldim: “Erkakmi yo ayolmi, kimda-kim mo‘min holida biron yaxshi amal qilsa, biz unga pokiza hayot ato etamiz. Ularni o‘zlari qilib o‘tgan chiroyli amallari sababli beriladigan ajr-savoblar bilan mukofotlaymiz”, deya marhamat qilingan (Nahl surasi, 97-oyat).
Bolalagimni yaxshi eslayman. Otalarimiz qishloqda kimdir hashar qilsa yoki yordamga muhtoj bo‘lsa, ularga ko‘mak berishga shoshilardi. Qo‘ni-qo‘shni, butun mahalla bir tanu jon edi. Urush-janjal, yeru suv talash bo‘lganini bilmayman. Hamma bir-biriga samimiy edi. U davrlarda hozirgidek to‘kinchilik bo‘lmasa-da, odamlarning nazari to‘q, qanoatli edi. O‘ylab ko‘rsam, otalarimiz yuqoridagi oyatga amal qilib, bir-biriga yaxshilik ulashib yashagan ekanlar. Shuning uchun ham ular orasida mehr-oqibat kuchli bo‘lgan.
Bugun biz ham otalarimizga munosib avlod bo‘lishga intilib, boshqalarga yaxshiliklar ulashib yashaylikki, zora yana oramizga mehr-oqibat qaytsa.
Mardiqul SIDDIQOV,
Xatirchi tumani (B. Muhammad uyushtirdi).
“Islom nuri” gazetasining 2025 yil 24-sonidan
http://hidoyatuz.taplink.ws